Odkąd pamiętam, zawsze lubiłam zimno. Wszyscy znajomi, cała rodzina z tęsknotą wyczekiwali wiosny i lata, a ja nie - najbardziej cieszyłam się, kiedy przychodziła zima. Nie wiem, skąd się to u mnie wzięło, ale jakoś czuję się silniejsza i zdrowsza, kiedy temperatura wokół jest niska. Z tego też powodu najchętniej spędzam wakacje nad morzem - naszym Bałtykiem, ponieważ woda w nim nigdy nie jest ciepła i czuję się w niej doskonale. Umiem pływać chyba każdym stylem, jednak najbardziej lubię swobodnie unosić się na falach i czuć, jak łagodnie opływają moje ciało, mam wtedy wrażenie nieskończoności wszechświata. Mój chłopak śmieje się ze mnie, że chyba kiedyś byłam syreną, bo jak już wejdę do wody, to nie można się na mnie doczekać na brzegu - wychodzę z niej dopiero, gdy jestem głodna. W tym roku postanowiliśmy urozmaicić sobie lato wyjazdem w jakieś zimne miejsce, tak dla odmiany i znaleźć coś takiego, jak szkoła nurkowania pod lodem. Moja mama gdy o tym usłyszała, złapała się za głowę i stanowczo oświadczyła, że się na takie straszności nie zgadza. Zmieniła jednak zdanie, gdy uświadomiłam jej, że można wykonywać taki zawód, jak ratownik, który szuka ludzi pod lodem i ocala ich, gdy dostaną się pod taflę.